Περιρρέουσα ατμόσφαιρα 2

Όλοι μπορούν να καταλάβουν-και πολύ περισσότερο οφείλουν να το νιώσουν οι χριστιανοί-ότι ο σημερινός πολιτισμός, ίσως για πρώτη φορά σε τόση έκταση και με τόσο επιβλητικά μέσα, αυτονομείται, και γενικά χειραφετείται από κάθε είδους θρησκευτική κηδεμονία. Πολύ εσφαλμένα πιστεύουν πολλοί, ίσως επηρρεασμένοι από πολιτικές προπαγάνδες ότι τη χειραφέτηση αυτή την επιδιώκουν μονάχα τα μαρξιστικά καθεστώτα. Η θεωρητική και πρακτική θεμελίωση μιας τέτοια ιδεολογίας οφείλεται βέβαια σε μαρξιστικά πρότυπα αλλά το φαινόμενο αυτό της χειραφέτησης είναι γενικό. Δεν καθιερώνεται η ανεξιθρησκεία αλλά η απο-ιεροποίηση του κόσμου. Ο σύγχρονος άνθρωπος απωθεί την ιερότητα της δημιουργίας και θεοποιεί τον άνθρωπο και τον μικρόκοσμό του.

Είναι απορίας άξιο πως πολλοί θεολόγοι όλων των εκκλησιών δεν έχουν μυριστεί αυτήν την πραγματικότητα και προσπαθούν να αναστήσουν παλιές έριδες, νοσταλγώντας ίσως τις περιόδους ρων εκκλησιαστικών αναθεματισμών. Ο τότε κόσμος όμως δεν είχε την σημερινή αυτονομία, ούτε έλεγε κατάμουτρα ότι δεν την θέλει. 

Περιρρέουσα ατμόσφαιρα

Η Εκκλησία στην ιστορική της φανέρωση, στις εκδηλώσεις της και στη σχέση της προς τον κόσμο, ποτέ δεν μπορεί να εννοηθεί κλειστή και συσπειρωμένη στον εαυτό της. Ως σάρκα από την σάρκα ολόκληρης της κτίσης η Εκκλησία βρίσκεται διαρκώς απλωμένη και ανοιχτή προς τον κόσμο. Έτσι είναι αυτονόητος ένας διάλογος της Εκκλησίας, που τον απευθύνει τόσο σε μέλη αναγνωρισμένα στο σώμα της όσο και σε μέλη που είναι δυνάμει δικά της. Μολονότι είναι κατ’ αρχήν σωστή η άποψη πως η Εκκλησία από τα πρώτα της βήματα χρησιμοποίησε το διάλογο, εξάπαντος θα ήταν άστοχος ο ισχυρισμός ότι ο σημερινός διάλογος μεταξύ των εκκλησιών έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τον παλιό. Η σχέση της Εκκλησίας προς τον κόσμο, εξαιτίας της ραγδαίας αλλαγής των ιστορικών όρων, διαρκώς διαφοροποιείται και έτσι κάθε τόσο αλλάζει και η στρατηγική της σε αυτή τη σχέση. Τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου διαλόγου μεταξύ των εκκλησιών είναι πέρα για πέρα νέα, μια και η σύγχρονη πραγματικότηταπαρουσιάζει με επαναστατικό τρόπο νέα χαρακτηριστικά. Συνάμα ο διάλογος φέρνει στο προσκήνιο θέματα, που κατά τη διάρκεια της μακράς εκκλησιαστικής παράδοσης δεν έδιναν αφορμή για ζυμώσεις και συζητήσεις, όπως λ.χ σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, και στο χώρο των εκκλησιών προβλήματα της Εκκλησιολογίας.

Οι εκκλησίες, που έρχονται σε σχέση και συνεργασία είτε στα πλαίσια του Π.Σ.Ε, είτε σε άλλα πεδία της οικουμενικής δραστηριότητας, δεν αποτελούν την μια Εκκλησία ούτε ”Υπερεκκλησία”. Η πραγματικότητα αυτή είναι ξεκαθαρισμένη πέρα για πέρα. Αλλά δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει το γεγονός ότι ο ειρηνικός διάλογος μεταξύ των εκκλησιών έχει δημιουργήσει ορισμένες υποχρεώσεις σε όλα τα μέλη. Και η βασική υποχρέωση είναι η κάθε εκκλησία να σέβεται και να “αναγνωρίζει” την άλλη. Η αναγνώριση αυτή ενώ δεν είναι ούτε αποδοχή της δογματικής διδασκαλίας της μιας εκκλησίας από την άλλη ούτε κατά σιωπηρό τρόπο επιβεβαίωση της διδασκαλίας αυτής ως αληθινής, σημαίνει πως δεν υπάρχει καμιά έχθρα μεταξύ των εκκλησιών και όλα τα μέλη είναι ισότιμα.

Πρωινές σκέψεις

Όταν δυστυχούμε είναι φυσικό να πλησιάζουμε το Θεό. Το σπουδαίο και θαυμαστό είναι να μας διακρίνει ευλάβεια όταν ευτυχούμε. 

 

(Ιωάννης Χρυσόστομος)

 

 

Παρατηρώ πολλά μπλογκ τα οποία βάλλουν ευθέως κατά της θρησκείας ως φαινομένου, κατά του χριστιανισμού γενικά, των ιερέων, των πιστών, του λειτουργικού τυπικού, του γέροντος Παϊσίου, του μακαριστού αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου και γενικά οποιουδήποτε σχετίζεται με την πίστη μας. Επίσης προπαγανδίζουν την άρνηση κάθε Μεταφυσικής, κάθε προσπάθειας να ανυψωθεί ο άνθρωπος και η άρρωστη φύση του τον οποίον θέλουν (βιολογικά) απλά ένα σύνολο οργανικών μορίων και (κοινωνικά) έναν καταναλωτή προϊόντων που κάποια στιγμή θα λήξει.

Στις δυτικές κοινωνίες η θρησκεία φθίνει ως κοινωνική δυναμική. Ο μέσος άνθρωπος νομίζει πως δεν χρειάζεται κάποια αναφορά προς τα άνω. Νομίζει πως αρκεί η ασχολία του με την εργασία του, με την Εφορία, με τα Über 30 Parties (πάρτυ για ανύπαντρους), με τα δάνεια, το ποδόσφαιρο και με όλα τα υπόλοιπα τα οποία αφήνει να καταλάβουν τον χώρο που πριν κατείχε η θρησκεία. Εφόσον δε υπάρχει κάτι άλλο στην ζωή του, μοιραία ακολουθεί την πορεία αυτής της ζωής που έχει κατάληξη τον υλισμό. Κάποιες ξοφλημένες κοσμοθεωρίες κάποτε τον ονόμαζαν και “διαλεκτικό”. Δεν εννοώ αυτόν τον υλισμό. Εννοώ τον υλισμό όπως τον βιώνω καθημερινά στην κοινωνία όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν έχει καμία θέση. Η ζωή όλων περιστρέφεται γύρω από τα καταναλωτικά προϊόντα πάσης φύσεως και τίποτε παραπάνω. Ο θρίαμβος του Λόγου (όπως το εννοούσε ο Καντ) έχει αποστειρώσει ακόμη και στοιχειώδεις αντιλήψεις. Αν πεις σε κάποιον στο ακουστικό να ξαναπάρει μετά τις 10:00 διότι ο πατέρας σου λείπει ας πούμε, αυτός πιθανόν να πάρει στις 10:01 και να αρχίσει να σε βρίζει διότι του είπες ψέμματα! Είναι ο θρίαμβος της λογικής όμως. 

 

Ας γυρίσω σε όσους βάλλουν εναντίον της θρησκείας όμως. Πολλοί συνεχίζουν αυτόν τον “πόλεμο” με επιχειρήματα που έχουν ξοφλήσει εδώ και δεκαετίες-φανερό δείγμα είτε απουσίας πληροφόρησης είτε απουσίας επιχειρημάτων. Το δίλημμα Επιστήμη ή Θρησκεία υπήρξε μόνο δυτικό φαινόμενο ακριβώς διότι εναντιώθηκε μόνο στον δυτικό χριστιανισμό ο οποίος δημιούργησε τις συνθήκες για τέτοιο προβληματισμό. Οι περισσότεροι διαφωτιστές είχαν θρησκευτική πίστη. Το πρόβλημα είναι ποια πίστη ακριβώς. Αν κάποιος μελετήσει σοβαρά τον Διαφωτισμό θα καταλάβει πως ακόμη και τα επιχειρήματα εναντίον της θρησκείας έχουν…θρησκευτικές απαρχές!Η βάση όλων βρίσκεται στα έργα των δυτικών θεολόγων όπως ο Ακινάτης και ο Βάκωνας. Η σχέση τους με τον Αριστοτέλη επέφερε πολλές από τις ανοησίες που αποκαλούν κάποιοι Αιώνα των Φώτων.

 

Για την Ορθοδοξία δεν υπάρχει κανένα δίπολο Επιστήμης-Μεταφυσικής. Η επιστήμη είναι ούτως ή άλλως μέρος του Κτιστού Επιστητού και, ως εκ τούτου δεν αντιτίθεται σε καμία χριστιανική Οντολογία. Επιβεβαιώνεται έτσι ο μακαρίτης καθηγητής μου Νίκος Ματσούκας ο οποίος έγραφε πως το να είσαι χριστιανός δεν είναι ηθική, θρησκευτική ή κοινωνική επιλογή αλλά πρωτίστως οντολογική. Επιλέγεις τι ακριβώς είσαι στο σύμπαν και Ποιος είναι το Σημείο Αναφοράς σου.

 

Host of the Seraphim

host1

  • noun 1 a person who receives or entertains guests. 2 the presenter of a television or radio programme.
3 a person, place, or organization that holds and organizes an event to which others are invited.
4 often humorous the landlord or landlady of a pub: mine host raised his glass.
5 Biology an animal or plant on or in which a parasite lives.
6 the recipient of transplanted tissue or a transplanted organ.

Το τραγούδι των Dead Can Dance πάντοτε με συγκινούσε. Η φωνή της Lisa Gerrard, θεσπέσια. Το μουσικό κομμάτι
παρόλο που έχει φωνητικά μέρη σχεδόν σε ολόκληρη τη διάρκειά του, στερείται στίχων!Πως όμως να γράψεις στίχους για τα Σεραφείμ;Πως μπορείς να πεις κάτι για κάποιους που μόνο μυστικά μπορείς να τους περιγράψεις;Πως μπορείς να πεις κάτι για κάποιον που βρίσκεται δίπλα στον Θεό;(Όπως και αν εννοείς αυτό το “δίπλα”)

Ακούγοντας το τραγούδι αυτό, νιώθω μια κατάσταση που μόνο όποιος έχει σταθεί μπροστά στο Αντιμήνσιο μπορεί να βιώσει. Φωνάζεις αλλά δεν ακούγεται κάτι. Μιλάς αλλά δεν μπορείς να πεις τίποτε. Λες τον Ύμνο, καλείς τους πάντες να αφήσουν τις μέριμνες αλλά πάλι ξέρεις πως τίποτε δεν είναι λόγω της δικής σου αξίας.Άλλωστε ήδη έχεις πει “Ουδείς άξιος…”.Κι όμως…
κανένας δεν είναι άξιος αλλά Εκείνος σε αφήνει να κάνεις την Θυσία.Όχι επειδή είσαι καλύτερος από κάποιον άλλον.Αλλά επειδή
δέχτηκες να γίνεις κατά Χάριν κύτταρο του Σώματος-και μάλιστα κύτταρο του οποίου η δουλειά είναι να διευκολύνει τα άλλα κύτταρα να έρχονται σε επαφή με την πηγή της Ζωής τους.

Λιαντίνης, ο αρχαιόπληκτος αοριστολόγος.

θέλεις να χεις πιστή την εικόνα του νεοέλληνα; Λάβε το ράσο του γύπα και του κόρακα. Λάβε τις ασπιδωτές κοιλιές των ιερέων, το καλυμμαύκι του Μακαρίου Β’ της Κύπρου. Και τα γένεια τα καλογερικά, που κρύβουν το πρόσωπο, καθώς άκοσμοι αγκαθεροί φράχτες τους αγρούς. Και τις κουκουλωμένες καλόγριες, την άλλη έκδοση του φερετζέ της τούρκισσας. και έχεις το νεοέλληνα φωτογραφία στον τοίχο.

Απέναντι σε τούτη τη μελανή και γανιασμένη φοβέρα, φέρε την εικόνα του αρχαίου έλληνα, για να μετρήσεις τη διαφορά.

Φέρε τις μορφές των νέων σωμάτων, τις ευσταλείς και τις διακριτές. Να ανεβαίνουν από την Ολυμπία και τους Δελφούς, καθώς λευκοί αργυρόηχοι κρότοι κυμβάλων. Τους ωραίους χιτώνες τους χειριδωτούς, και τα λευκά ιμάτια τα πτυχωτά και τα ποδήρη. Τα πέδιλα από δέρματα μαροκινά, αρμοσμένα στις δυνατές φτέρνες.

Φέρε την εικόνα που μας αφήσανε οι γυναίκες της αρχαίας Ελλάδας. Οι κοντυλογραμμένες, με τις λεπτές ζώνες, τον κυανό κεφαλόδεσμο, και το ζαρκαδένιο τόνο του κορμιού. Οι ελληνίδες του Αργούς και της Ιωνίας, οι λινές και οι φαινομηρίδες. Τρέχουνε στα όρη μαζί με την Αταλάντη. Και κοιμούνται στα κοιμητήρια σαν την Κόρη του Ευθυδίκου.

(Λιαντίνης, Γκέμμα)

Υπάρχει μια μερίδα Νεοελλήνων η οποία μισεί το γεγονός του ότι η μοίρα τους έκανε Νεοέλληνες. Ερεθίζονται με μια εικόνα αρχαιοελληνικής υπεροχής, έναν πρωτόγονο αυτοερωτισμό με μια τάση απίστευτου ρατσισμού με μεταφυσικό υπόβαθρο. Νομίζω πως κανένας ολοκληρωτισμός δεν έχει πιο…ολοκληρωμένο υπόστρωμα. Απόγονοι των…Θεών, τέλεια κοινωνία, πολεμική αρετή και λοιπές αρλούμπες είναι στην ημερήσια διάταξη.

Ο Λιαντίνης ήταν ένας από αυτούς. Πλήρης άγνοια του χριστιανικού δόγματος, κριτική και φιλοσοφία από τα ..αμπέλια, νεοελληνικός ρατσιστικός οίστρος και χαμηλά νοήματα. Ο Ντεριντά μπροστά του φαίνεται αναγνωστικό Δημοτικού ενώ αν ο J.Evola ζούσε, θα ήταν περήφανος που έβγαλε τέτοιον μαθητή. Δεν κρύβονται οι αντιγραφές από τον Νίτσε (ονομάζονται και plagiarism) ενώ τα απόλυτα συμπεράσματά του σχετικά με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία μόνο ρηχότητα δείχνουν…Από την άλλη δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο η αυτοκτονία του ονομάζεται ‘Εξοδος” και όχι ψυχοπαθολογική κατάσταση…

Απορώ πως η σύζυγός του δίδασκε όσα δίδασκε…

Μητέρα των Εκκλησιών

Με πολλούς άλλους ενορίτες, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ταξίδι στην Κων/πολη. Μαζευτήκαμε στο αεροδρόμιο του Ddorf (πάντα μου άρεσε αυτή η συντομογραφία) μπροστά στα γραφεία της Turk Hava Yollari (το να διαλέγεις το φθηνό και όχι το καλό είναι φετίχ εδώ πέρα-ιδίως αν έχεις πολλά λεφτά στην πούγκα για να ενισχύσεις το τριώροφο στο χωριό). Αντίθετα όμως με την κακομοιριά μου η τούρκικη εταιρεία ήταν μια χαρά.Πολύ καλό το AIRBUS, η εξυπηρέτηση μέσα, όλα.

Το αεροδρόμιο Kemal (πρωτότυπο όνομα), ήταν όπως το άφησα πριν δυο χρόνια που πήγα τελευταία φορά εκεί. Υπερμοντέρνο, δεν σου θυμίζει καμία ξεπεσμένη ασιατική πρωτεύουσα. Ο έλεγχος διαβατηρίων ήταν μαρτύριο. Όλοι οι Τούρκοι συνεπιβάτες είχαν γερμανικά διαβατήρια, οπότε είμασταν αντάμα στα ίδια γκισέ. Πολύ γέλιο όταν πλάκωσε και μια πτήση από Κορεάτες με 4-5 φωτογραφικές μηχανές να κρέμονται στο λαιμό του καθενός.

Το ξενοδοχείο επίσης πολύ καλό, με θέα τον Κεράτιο. Οι ομογενείς εκ Γερμανίας κοίταζαν μαγεμένοι.

Την επόμενη μέρα, Κυριακή, λειτουργήσαμε με τον Επίσκοπο Συνάδων Διονύσιο στην Παναγία Βλαχερνών. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα να συμβεί αυτό στον ναό όπου ακούστηκε πρώτη φορά η Υπέρμαχος… Χειροτονήθηκε και ένας διάκονος ετών…67!! Άλλο ένα δείγμα έλλειψης, όχι απλά ανθρώπων πρόθυμων να ιερωθούν αλλά γενικά ανθρώπων…Στο ιερό βρισκόταν και ο Γερμανός Θεοδωρουπόλεως, ένας άγιος άνθρωπος, γύρω στα 90 τον έκανα. Είχα και με αυτόν την τιμή να του φέρω το Ωμόφορο όταν σηκώθηκε με κόπο να κοινωνήσει. Στον ναό ερχόταν γκρουπ από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Την ώρα της Λειτουργίας φώναζαν, μιλούσαν στα κινητά τους, έτρωγαν…καμιά επαφή με όσα λειτουργικά γινόταν. Αποκομμένοι από το εκκλησιαστικό ήθος, έβλεπαν με μια τουριστική ματιά τους μουσάτους ιθαγενείς μάγους να αλλαλάζουν σε πλάγιο του τετάρτου ώστε να κατέβει ο Μανιτού και να ευλογήσει τον μπάρμπα που στα εβδομηνταφτάνω του θυμηθηκε να γίνει και αυτός μάγος. Ευτυχώς κάποιοι δικοί μας έσωσαν τα προσχήματα, για να μην γίνω και εγώ ρεζίλι.

Η ατάκα της εκδρομής : Αυτός ο παππούς ο καραφλός….γιατί τον έχουν οι Τούρκοι παντού φωτογραφία; Ακόμη και στα λεφτά τους.

Η εκκλησία των Αγ.Κων & Ελ ήταν γεμάτη την Τετάρτη της εορτής. Ιερείς από την Αμερική, από Ελλάδα, Αγιορείτες, Κρητικοί….ακόμη και Αγγλικανοί που ήρθαν για ένα Συνέδριο (εμ, είμαστε γνωστοί αιρετικοί τζάνε μ’). Αργότερα στο Πατριαρχείο, συνάντησα τον Μυροφύλακα, έναν κληρικό που υπήρξε θύμα της βομβιστικής επίθεσης κατά του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Γεωργίου στην Κωνσταντινούπολη, που διαπράχθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1996 από την ακροδεξιά οργάνωση “Μουσουλμάνοι Μαχητές της Μεγάλης Ανατολής”. Αυτό το έμαθα αργότερα, όταν ρώτησα για κάποια εμφανή σημάδια της επίθεσης που του έμειναν ως αναμνηστικό. Πήρα το Άγιο Μύρο χωρίς να ρωτήσω πιο πολλά.

Ο Πατριάρχης μας υποδέχθηκε στην αίθουσα του Θρόνου, μαζί με τον Μητροπολίτη Αυστρίας. Είχαμε μια εγκάρδια συνάντηση που συγκίνησε πολλούς ενορίτες. Φύγαμε για το αεροδρόμιο. Κάναμε στάση στα μπαχαρικά του Γιάννη…Ο χότζας ακουγόταν στη διαπασών θυμίζοντας με τα ντεσιμπέλ του who is the boss…

Αυτοί οι Κωνσταντινουπολίτες του Πατριαρχείου…ξέρεις τι μου έκαναν;

Τον βίο αβίωτο…αλλά δεν θα απαντήσω…λέξη δεν θα πω…δεν θα αντιδράσω…

μαχαίρι στην μάνα μου εγώ δεν βάζω…

(Σεραφείμ, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος)

Όλοι οι δρόμοι εκεί οδηγούν τελικά…

[]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η πρώτη μου ξαδέλφη παντρεύτηκε έναν Ιταλό. Τον γνώρισε στην Αυστραλία(όπου διαμένουν αμφότεροι) αλλά εκείνος, ως γνήσιος Ιταλός που δεν αφήνει ποτέ την πατρίδα του ήθελε να γίνει ο γάμος εκεί. Τι να κάνει λοιπόν το σόι μου, κουβαλήθηκαν όλοι εκεί-και δεν τους χάλασε καθόλου. 

 

 

οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει…

Ασυγχώρητος

…που παλιά τους έφτυνα αλλά τώρα μου φαίνονται πως είναι σαν το παλιό κρασί.Ομολογώ πως την περίοδό τους 1984-1990 την λατρεύω..

Unforgiven II

Lay beside me, tell me what they’ve done
Speak the words I wanna hear, to make my demons run
The door is locked now, but it’s opened if you’re true
If you can understand the me, then I can understand the you

Lay beside me, under wicked sky
Black of day, dark of night, we share this paralyze
The door cracks open, but there’s no sun shining through
Black heart scarring darker still, but there’s no sun shining through
No, there’s no sun shining through
No, there’s no sun shining

What I’ve felt, what I’ve known
Turn the pages, turn to stone
Behind the door, should I open it for you?

Yeah
What I’ve felt, what I’ve known
Sick and tired, I stand alone
Could you be there, ’cause I’m the one who waits for you
Or are you unforgiven too?

Come lay beside me, this won’t hurt I swear
She loves me not, she loves me still, but she’ll never love again
She lay beside me, but she’ll be there when I’m gone
Black heart scarring darker still, but she’ll be there when I’m gone
Yes she’ll be there when I’m gone
Dead sure she’ll be there

Never free
Never me
Because you’re unforgiven too